Columnist Hugo Borst heeft een bijzondere gewoonte: twee keer per week blijft hij de hele nacht op terwijl zijn vrouw slaapt. In zijn rubriek ‘De Nachtkijker’ deelt hij zijn ervaringen met nachtelijk WK-voetbal kijken, films en productieve mailsessies — en ontdekt hij hoe stil de wereld eigenlijk is als iedereen slaapt.
Een nacht zonder afleidingen
Wie Hugo Borst wil begrijpen, moet hem ’s nachts meemaken. Terwijl zijn vrouw rustig slaapt, komt hij juist tot leven. Geen telefoons die rinkelen, geen vergaderingen, geen drukte — alleen de stilte van de nacht en een scherm dat oplicht.
Borst ervaart de nachtelijke uren als uitzonderlijk productief. Zonder onderbrekingen werkt hij zich door zijn mailbox heen, schrijft hij columns en verdiept hij zich in films die hij overdag nooit de tijd voor neemt.
“Het is verbazingwekkend hoe productief een mens is die niet wordt afgeleid,” zegt Borst zelf. Die observatie raakt aan iets wat veel mensen herkennen: overdag lijkt er nooit genoeg tijd, maar ’s nachts lijkt die ineens eindeloos voorhanden.
De rubriek ‘De Nachtkijker’
Borst besloot zijn nachtelijke avonturen niet voor zichzelf te houden. In zijn rubriek ‘De Nachtkijker’ neemt hij lezers mee in zijn beleving van de nacht. Twee keer per week verschijnt er een nieuwe aflevering, telkens gekleurd door wat hij die nacht heeft gezien, gelezen of geschreven.
De rubriek combineert persoonlijke anekdotes met scherpe observaties over voetbal, film en het leven in het algemeen. Het WK voetbal vormt een rode draad: wedstrijden die laat beginnen, zijn commentaar daarop en de bijzondere sfeer van een groot toernooi dat de wereld verbindt.
Wat de rubriek aantrekkelijk maakt, is de eerlijkheid. Borst schrijft niet vanuit een voetstuk, maar als een gewone man die toevallig wakker is als de rest van Nederland al lang droomt.
WK-voetbal als nachtelijk spektakel
Het WK voetbal leent zich bij uitstek voor nachtbrakers. Wedstrijden uit andere tijdzones beginnen soms pas laat op de avond of zelfs midden in de nacht. Voor Borst is dat geen probleem — het past naadloos in zijn ritme.
Hij beschrijft hoe hij in zijn eentje naar de wedstrijden kijkt, een drankje bij de hand, terwijl de commentatoren fluisteren in zijn oren. De spanning van een penaltyreeks om twee uur ’s nachts heeft iets magisch, aldus Borst.
Tegelijkertijd relativeert hij het ook. Voetbal is voetbal, maar de nacht is meer dan dat. Het WK is voor hem een aanleiding, niet de enige reden om op te blijven.
Wat hij doet als er geen voetbal is
Niet elke nacht staat in het teken van sport. Borst vult de stille uren ook op andere manieren. Zijn nachtelijke bezigheden zijn gevarieerd en veelzijdig:
- Het wegwerken van zijn e-mailachterstand die overdag oploopt
- Films kijken die hij al jaren op zijn lijstje heeft staan
- Columns schrijven in de diepe concentratie van de nacht
- Lezen — boeken, artikelen, interviews die hij overdag oversloeg
- Nadenken, mijmeren en simpelweg genieten van de stilte
Die combinatie maakt zijn nachten tot een soort persoonlijk vrijplaats, weg van de hectiek van de dag. Het is een ritueel geworden, iets waarop hij rekent en waaruit hij energie put.
Mevrouw Borst slaapt door alles heen
Zijn vrouw heeft er klaarblijkelijk geen last van. Terwijl Hugo de nacht vult met activiteit, slaapt zij rustig verder. Het is een stilzwijgende taakverdeling die in het gezin Borst blijkbaar goed werkt.
Borst schrijft er met een zekere tederheid over. Zijn nachtelijke wereld bestaat naast die van haar, niet ten koste van haar. Er zit iets huiselijks en vertederends in dat beeld: de columnist die in het donker typt terwijl zijn vrouw droomt.
Het maakt zijn rubriek ook menselijk. Het gaat niet alleen over voetbal of films, maar over een levensstijl, een manier van zijn, die net even anders is dan wat de meeste mensen kennen.
Nacht als creatieve voedingsbodem
Borst is niet de eerste schrijver die de nacht omarmt als creatieve ruimte. Veel auteurs, componisten en denkers hebben door de eeuwen heen de nachtelijke stilte opgezocht om te creëren. De wereld slaapt, het hoofd werkt.
Wat zijn rubriek toevoegt aan dat gegeven, is de toegankelijkheid. Hij maakt van iets persoonlijks iets universeel herkenbaars. Wie heeft er nooit midden in de nacht wakker gelegen met een idee, een zorg of gewoon de onwil om te slapen?
Borst kanaliseert dat gevoel in woorden en deelt het twee keer per week met zijn lezers. Daarmee maakt hij de nacht net iets minder eenzaam voor iedereen die hem leest.
Voor wie de nacht meer is dan slapen
‘De Nachtkijker’ is meer dan een voetbalrubriek — het is een ode aan de nacht, aan rust, aan ongestoorde concentratie. Hugo Borst laat zien dat de uren na middernacht niet verspild hoeven te worden. Voor wie herkent dat de nacht soms meer biedt dan de dag, is zijn rubriek een welkome metgezel.
