Vijf ritzeges, geen enkel moment van zwakte en een voorsprong in het klassement die zijn concurrenten al vroeg deed capituleren. Tadej Pogacar domineerde de Tour de France van begin tot eind en evenaarde daarmee het record van drie eindzeges. Maar maakt die dominantie het wielrennen saai? Het antwoord hangt volledig af van wie je het vraagt.
Terwijl een deel van de wielerwereld klaagt over een gebrek aan spanning, zijn er ook mensen die volop genieten van het schouwspel dat de Sloveen elke dag opnieuw neerzet. Remco Evenepoel is er daar één van. Lance Armstrong denkt er heel anders over, en laat dat ook luid weten.
- Pogacar evenaarde het record van drie eindzeges in de Tour de France.
- Vijf ritzeges in één editie: de Sloveen was heer en meester op vrijwel elk terrein.
- Geen zwak moment was te bespeuren in drie weken koersen.
- Fans zijn verdeeld: sommigen klagen over saaiheid, anderen bewonderen de prestatie.
- Evenepoel geniet van de dominantie, Armstrong provoceert openlijk.
Een klassement zonder spanning
Van een echt klassementsgevecht was dit jaar weinig sprake. Pogacar reed zijn concurrenten al vroeg in de Tour op achterstand en liet die kloof alleen maar groeien. Voor veel fans voelde de strijd om de gele trui daardoor als een gelopen race.
Op sociale media klinkt de kritiek luid. “Er is geen spanning meer”, schrijven meerdere wielerfans. “Als Pogacar meedoet, weet je al wie er wint.” Het is een gevoel dat steeds vaker de ronde doet in wielerland.
Toch is die dominantie niet uniek in de Tour-geschiedenis. Ook Eddy Merckx, Bernard Hinault en Miguel Induráin hadden periodes waarin zij vrijwel onoverwinnelijk leken. Het debat over saaiheid is dan ook zo oud als de sport zelf.
Evenepoel kijkt zijn ogen uit
Remco Evenepoel laat zich niet gek maken door het gemor. De Belgische klimmer geniet zichtbaar van wat Pogacar laat zien en noemt het ronduit een privilege om in hetzelfde peloton te rijden.
“Je mag blij zijn dat je dit met eigen ogen kunt aanschouwen”, zei Evenepoel eerder over de prestaties van zijn Sloveense rivaal. De Belg ziet Pogacar niet als een probleem voor de sport, maar als een fenomeen dat de wielerwereld juist zou moeten koesteren.
Evenepoel hoopt zelf ooit op gelijke hoogte te komen. Voorlopig blijft hij één van de weinigen die Pogacar serieus durft uit te dagen, al liep ook dat dit jaar opnieuw op een teleurstelling uit.
Armstrong gooit olie op het vuur
Lance Armstrong kiest een heel andere toon. De voormalig Tourwinnaar, die zelf zeven eindzeges moest inleveren wegens dopinggebruik, provoceert opzettelijk in de discussie. Armstrong stelt publiekelijk vraagtekens bij de dominantie van Pogacar en weet daarmee gegarandeerd reacties los te maken.
Zijn opmerkingen vallen niet goed bij iedereen, zeker gezien zijn eigen verleden. Critici wijzen erop dat Armstrong weinig gezag heeft om te spreken over opvallende prestaties in de Tour. Toch bereikt hij met zijn uitlatingen wel degelijk een breed publiek.
Of Armstrong oprecht twijfelt of puur provoceert voor de aandacht, is onduidelijk. Het effect is er niet minder om: de discussie over Pogacar laait telkens weer op zodra de Amerikaan zich mengt.
Recordaantal eindzeges: wat betekent dit historisch?
Drie zeges: een exclusief gezelschap
Met drie eindzeges staat Pogacar nu in een rijtje met de grootste namen uit de wielergeschiedenis. Renners als Greg LeMond en Louison Bobet wonnen de Tour ook precies drie keer. Het is een prestatie die zijn plek in de eregalerij definitief vastlegt.
Pogacar is pas 26 jaar. Het record van vijf zeges, gedeeld door Induráin, Hinault, Merckx en Jacques Anquetil, is voor hem nog lang geen utopie. Dat vooruitzicht stemt zijn bewonderaars vrolijk en zijn critici nerveus.
Vijf ritzeges in één ronde
Naast het eindklassement pakte Pogacar ook vijf etappezeges. Dat maakt zijn optreden in deze Tour extra indrukwekkend. Hij was niet alleen de beste klimmer, maar ook de sterkste in de tijdrit en sprong regelmatig solo weg uit een groep toprenners.
Is dominantie slecht voor de sport?
Het debat over Pogacar raakt aan een bredere vraag: is totale dominantie goed of slecht voor een sport? Voorstanders zeggen dat je een eens-in-een-generatie-talent gewoon moet bewonderen. Tegenstanders vrezen dat kijkcijfers en interesse dalen als de uitslag al vroeg vaststaat.
Sportwetenschappers en commentatoren zijn verdeeld. Sommigen wijzen op de successen van Formule 1 in tijden van dominantie door één rijder, anderen zien juist dat gelijke strijd meer publiek trekt.
De wielerwereld zal het er de komende jaren over blijven hebben. Zolang Pogacar op dit niveau presteert, is het onderwerp gegarandeerd actueel.
Wat staat Pogacar nog te wachten?
Met drie Touroverwinningen op zak richt Pogacar zich nu op de rest van zijn seizoen. De vraag is of hij volgend jaar opnieuw de volledige Tour rijdt of kiest voor een ander programma. Zijn ploeg UAE Team Emirates houdt de kaarten voorlopig tegen de borst.
Wat zeker is: zolang Pogacar gezond en gemotiveerd blijft, zal de discussie over zijn dominantie niet verdwijnen. Voor zijn fans is dat een feest. Voor de rest blijft het de grote vraag of het wielrennen ooit nog een echte uitdager voortbrengt.
