Op zondag 15 juni vindt er een ongekend sportevenement plaats op het gazon van het Witte Huis: UFC Freedom 250, een Mixed Martial Arts-gala dat door organisator Dana White ‘het meest historische sportevenement ooit’ wordt genoemd. Het evenement valt samen met de tachtigste verjaardag van president Trump, Flag Day en het 250-jarig bestaan van de Verenigde Staten — en trekt zowel enthousiasme als felle kritiek.
Een octagon pal naast de presidentiële helikopterlandingsplaats
In de tuin van het Witte Huis is de afgelopen weken een zogenoemde ‘octagon’ opgebouwd: de achthoekige, met gaas omsloten ring waarin MMA-gevechten worden gehouden. Die combinatie van gaas en een afgesloten ruimte leverde de bijnaam ‘kooigevechten’ op. Journalisten kregen vrijdag de kans om de ring van dichtbij te bekijken.
De octagon staat op de plek waar normaal gesproken de presidentiële helikopter landt en vertrekt. Een bijzondere locatie, die symbolisch veel zegt over de schaal en de ambitie van dit evenement. Nooit eerder werd het gazon van het Witte Huis op een dergelijke manier ingezet voor een commercieel sportevenement.
Een festivaltent uit de Flevopolder beschermt de vechters
Boven de octagon rijst een indrukwekkende overkapping op van bijna dertig meter hoog — hoger dan de gevel van het Witte Huis zelf. De constructie, bekend als ‘The Claw’, komt uit België en werd in 2017 oorspronkelijk ontworpen voor het Nederlandse Lowlands-festival in Biddinghuizen.
The Claw moet de deelnemers en toeschouwers beschermen tegen de verwachte regenval die dag. Alleen bij bliksem wordt het evenement uitgesteld. Na afloop van het gala keert de installatie terug naar de Flevopolder, waar hij thuis hoort.
Onder de tent kunnen ruim 4.000 genodigden de gevechten bijwonen: vip’s, medewerkers van het Witte Huis en militairen. Opvallend detail: een functionaris van het Pentagon liet weten dat er ‘geen dikkertjes’ welkom zijn — de militaire aanwezigen moeten voldoen aan strikte fysieke normen. Buiten het terrein kunnen zo’n 85.000 geregistreerde fans de gevechten volgen via grote beeldschermen.
De vechters op de kaart: een opvallend internationaal gezelschap
Het evenement heet ‘Freedom 250’ en wordt gepresenteerd als een Amerikaanse viering, maar de sterkste namen op de vechtÂkaart zijn allesbehalve Amerikaans. Het hoofdgevecht in de lichtgewichtklasse staat tussen de Georgisch-Spaanse kampioen Ilia Topuria en de Amerikaan Justin Gaethje — waarbij Topuria verreweg als favoriet geldt.
De volgende gevechten staan die avond op het programma:
- Hoofdgevecht (lichtgewicht): Ilia Topuria (Georgië/Spanje) vs. Justin Gaethje (VS)
- Co-main event (interim zwaargewicht): Alex Pereira (Brazilië) vs. Ciryl Gane (Frankrijk)
- Toegevoegd gevecht: Derrick ‘The Black Beast’ Lewis (VS) — persoonlijk toegevoegd op verzoek van president Trump
- Overige gevechten: Amerikanen zijn in de meeste partijen de underdog
De kans is dus aanzienlijk dat Trump op zijn eigen patriottische verjaardagsfeestje uitsluitend buitenlanders ziet winnen. Een ironische wending voor een evenement dat in het teken staat van Amerikaanse trots en vrijheid.
Een vriendschap met diepe historische wortels
De band tussen Dana White en Donald Trump gaat ver terug. In de beginjaren van de UFC, toen evenementenlocaties de kooigevechten nog weigerden te faciliteren, gaf Trump White de kans zijn shows te organiseren in zijn casino in Atlantic City. White bouwde daar vervolgens een waar miljardenimperium op.
Eind jaren negentig was MMA in de meeste Amerikaanse staten nog verboden en boycotten pay-per-view-kanalen de sport. Inmiddels zijn de uitzendrechten voor meer dan een miljard dollar per jaar verkocht aan streamingdienst Paramount+. White erkent zelf hoe onwerkelijk die ontwikkeling aanvoelt: “Hier hadden we nooit van kunnen dromen.”
De UFC draagt 60 miljoen dollar bij aan de kosten van het evenement. Toen Trump het gala een jaar geleden aankondigde, geloofden maar weinigen dat het daadwerkelijk door zou gaan. Maar de vriendschap tussen de twee mannen bleek sterk genoeg om zelfs het gazon van het Witte Huis te transformeren tot vechtsportarena. White stond ook aan Trumps zijde toen diens verkiezingsoverwinning in 2024 zich aftekende.
Cultuuroorlog als strategie
Niet iedereen is enthousiast. Atlantic-journalist Franklin Foer stelt dat Trump bewust spektakel organiseert dat zijn tegenstanders irriteert. “Hij kiest voor een cultuuroorlog”, schrijft Foer, die UFC Freedom 250 omschrijft als “de meest historische schending van ethiek” en het evenement betitelt als een cadeautje aan een goede vriend.
USA Today-journalist Mike Bohn, die vijftien jaar over MMA schrijft en meer dan 200 UFC-evenementen versloeg, sluit zich daarbij aan. “Dat dit White gelukt is, valt niet los te zien van zijn vriendschap met Trump.” Bohn erkent ook zijn eigen verbazing: “Ik weet niet hoe we hier over vijftig jaar op terugkijken. Je zou zeggen dat de president zich ergens anders op zou moeten focussen.”
Kritiek van onverwachte kanten
Zelfs binnen de UFC-wereld klinkt ongemak. Podcaster Joe Rogan, invloedrijk onder Trump-aanhangers, zal het evenement live van commentaar voorzien maar liet zich ook kritisch uit: “Het is gek om een gevecht te hebben in het Witte Huis terwijl er een fucking oorlog gaande is.”
De controversiële vechter Bryce ‘Thug Nasty’ Mitchell, die in 2024 nog zei een kogel voor Trump te willen opvangen, heeft zich inmiddels tegen de president gekeerd. Zijn redenering is principieel: “De overheid is er om ons te beschermen, niet om ons te vermaken. Overheidsbemoeienis met sportevenementen schept ruimte voor corruptie — en we hebben al een corrupte overheid.”
UFC-kampioen Sean Strickland, bekend om zijn omstreden uitspraken, beweert dat hij van deelname is uitgesloten vanwege zijn kritiek op Israël, de Iran-oorlog en de zogenoemde Epstein-files. Juridische pogingen van tegenstanders om het evenement via de rechter te laten verbieden, kwamen te laat om nog effect te hebben.
Spektakel op het snijvlak van sport en politiek
UFC Freedom 250 is meer dan een vechtgala: het is een politiek statement, een commerciële krachtmeting en een verjaardagsshow tegelijk. Of de geschiedenis dit evenement zal herinneren als een historisch hoogtepunt of als een grensoverschrijdend dieptepunt, zal de tijd uitwijzen. Zeker is dat de wereld meekijkt — en dat de favorieten om te winnen geen van allen Amerikaan zijn.
