Een 59-jarige man uit de Brabantse gemeente Altena staat in 2026 terecht voor een verkrachting die hij maar liefst 35 jaar geleden pleegde in Bodegraven. Het Openbaar Ministerie eist een gevangenisstraf van vier jaar. De zaak kon worden opgelost dankzij een DNA-treffer via een Brits strafregister — een doorbraak die het slachtoffer decennia lang had moeten ontberen.
Een misdrijf dat begon op een gewone ochtend in 1990
Op 30 maart 1990 belde de destijds jonge man aan bij de woning van het slachtoffer, een meisje van slechts 14 jaar oud. Volgens het Openbaar Ministerie vroeg hij haar naar de contactgegevens van haar moeder, die hij via zijn broer kende. Wat daarna volgde, zou het leven van het meisje voorgoed veranderen.
Eenmaal binnen verkrachtte hij het kind. De verdachte, die zichzelf later zou omschrijven als iemand die op zoek was naar “warmte”, verklaarde tegenover de politie dat hij in huis werd “bevangen door lust”. Die verklaring doet weinig af aan de ernst van wat hij deed, en het OM laat dat in de rechtszaal dan ook duidelijk merken.
Het slachtoffer, inmiddels een vrouw van 50 jaar, was aanwezig tijdens de zitting. Geëmotioneerd richtte zij zich tot de verdachte: “Je hebt 35 jaar tijd gehad om spijt te betuigen. Zonder DNA-match was je er nooit mee gekomen. Dat neem ik jou kwalijk.” Haar woorden sneden door de stilte in de rechtszaal.
Jarenlang onopgelost: de broer als onterechte verdachte
De zaak bleef jarenlang in de ijskast liggen. Op basis van een compositietekening werd de broer van de verdachte destijds opgepakt. Een DNA-spoor dat werd gevonden op de plaats van het misdrijf sloot echter niet volledig aan bij zijn profiel, waarna hij weer vrijkwam.
Ondertussen zweeg Willem V. decennialang. Zelfs toen zijn eigen broer onterecht vastzat, nam hij geen verantwoordelijkheid. De officier van justitie benadrukte dit tijdens de zitting: “De verdachte heeft nooit verantwoordelijkheid genomen, zelfs niet toen zijn broer enige tijd onterecht heeft vastgezeten.”
De zaak leek daarmee definitief gesloten — totdat een onverwachte internationale verbinding alles in een stroomversnelling bracht.
De Britse DNA-treffer die alles veranderde
In 2003 was Willem V. in het Verenigd Koninkrijk verdachte geweest in een andere strafzaak. Bij die gelegenheid werd zijn DNA afgenomen en opgeslagen in het Britse strafregister. Hoewel het DNA hem destijds vrijpleitte in de Britse zaak, werd het profiel jarenlang bewaard.
Decennia later werd een koppeling gelegd tussen dat Britse DNA-profiel en het sporenmateriaal uit de Nederlandse verkrachtingszaak uit 1990. De match was overtuigend. Nederlandse opsporingsautoriteiten stonden vervolgens in 2025 bij V. op de stoep.
V. zou direct hebben bekend zodra agenten hem confronteerden met het bewijs. Hij gaf zelfs aan dat de arrestatie een “opluchting” voor hem was — een uitspraak die bij het slachtoffer en het OM wrang overkomt, gezien zijn jarenlange stilzwijgen.
Wat de aanklager de verdachte verwijt
Het Openbaar Ministerie is helder in zijn oordeel over het gedrag van de verdachte door de jaren heen. De officier van justitie somde tijdens de zitting meerdere zwaarwegende punten op die de strafeis onderbouwen:
- De verdachte pleegde de verkrachting bij een 14-jarig kind, waarmee sprake was van een ernstig machtsmisbruik.
- Hij zweeg bewust 35 jaar lang, “kennelijk in de hoop dat het nooit zou worden ontdekt”.
- Hij nam geen verantwoordelijkheid, zelfs niet toen zijn broer onterecht vastzat als gevolg van zijn zwijgen.
- De bekentenis volgde pas nadat hij met onweerlegbaar DNA-bewijs werd geconfronteerd.
- Het slachtoffer heeft door het zwijgen van de dader nooit de erkenning gekregen die zij verdiende.
Op basis van al deze factoren eist het OM een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vier jaar. De rechtbank doet over twee weken uitspraak.
Blijvende schade bij het slachtoffer
De gevolgen van de verkrachting hebben het leven van het slachtoffer ingrijpend en blijvend beïnvloed. Zij smeekte haar moeder destijds om te verhuizen uit de woning waar het misbruik had plaatsgevonden, maar daar was geen geld voor. “Ik moest bijna overgeven van de gedachte dat ik daar moest blijven wonen”, verklaarde ze in de rechtbank.
Decennia lang leefde zij met de wetenschap dat de dader vrij rondliep en nooit had hoeven boeten voor zijn daad. De DNA-doorbraak bracht weliswaar eindelijk duidelijkheid, maar kon de verloren jaren niet teruggeven. Haar aanwezigheid in de rechtszaal in 2026 getuigt van een enorme persoonlijke kracht.
Kracht van moderne forensische opsporing
De zaak illustreert hoe moderne DNA-technologie en internationale samenwerking tussen opsporingsdiensten ook decennia oude zaken kunnen oplossen. Het Britse DNA-register speelde hierin een cruciale rol — zonder die internationale koppeling was Willem V. mogelijk nooit voor de rechter verschenen.
Steeds vaker worden cold cases in Nederland nieuw leven ingeblazen dankzij verbeterde forensische technieken en grensoverschrijdende gegevensuitwisseling. De zaak in Bodegraven is hiervan een treffend voorbeeld: DNA liegt niet, en het heeft geen verjaringstermijn.
Uitspraak verwacht binnen twee weken
De rechtbank doet over twee weken uitspraak in deze zaak. Of de rechter de eis van vier jaar cel overneemt, is nog afwachten. Voor het slachtoffer betekent elke dag wachten opnieuw een confrontatie met het verleden. Wat vaststaat, is dat de waarheid na 35 jaar eindelijk aan het licht is gekomen — en dat de dader daar nu rekenschap voor moet afleggen.
