Tachtig arbeidsmigranten leven samengeperst in een afgetimmerd Rotterdams hotel. Ze delen klamme kamers met wildvreemden, hebben nauwelijks privacy en geen uitzicht op verbetering. De gemeente noemt de situatie ‘pure uitbuiting’, maar grijpt vooralsnog niet in.
Manuela (40) is een van hen. Ze deelt haar kamer met iemand die ze niet kent. “Ik kan hier niet leven”, zegt ze. Ze dacht een beter leven op te bouwen in Nederland. In plaats daarvan belandde ze in wat bewoners zelf een ‘ophokhotel’ noemen.
De omstandigheden zijn schrijnend. De kamers zijn vochtig, de ruimte is minimaal en de bewoners voelen zich gevangenen in het pand. “Ze misbruiken ons”, zegt een van de migranten. “Het zijn net pooiers.”
Wat speelt er precies?
- Zo’n tachtig arbeidsmigranten verblijven in een voormalig hotel in Rotterdam.
- De bewoners delen klamme kamers met vreemden, zonder voldoende voorzieningen.
- De gemeente Rotterdam spreekt van ‘pure uitbuiting’ door de exploitant.
- Ondanks die kwalificatie wordt er op dit moment niet ingegrepen door de gemeente.
- De migranten kwamen naar Nederland voor werk en een beter bestaan, maar zitten nu vast in erbarmelijke omstandigheden.
Klam, dichtgetimmerd en zonder privacy
Het pand is van buiten dichtgetimmerd en van binnen nauwelijks leefbaar, volgens de bewoners. De kamers zijn vochtig en te klein voor meerdere mensen tegelijk. Toch worden ze gedeeld, want de migranten hebben geen alternatief.
Manuela woont er al een tijdje en ziet geen uitweg. Ze wilde in Nederland werken, sparen en vooruitkomen. Dat plan loopt anders dan gehoopt. “Ik kan hier niet leven”, herhaalt ze. Haar frustratie is groot, maar ze heeft weinig keuze.
De bewoners voelen zich afhankelijk van de exploitant van het pand. Die afhankelijkheid maakt de situatie extra kwetsbaar. Wie klaagt, riskeert zijn onderdak te verliezen.
Gemeente Rotterdam: ‘Pure uitbuiting’
De gemeente Rotterdam is op de hoogte van de situatie. Sterker nog, ze omschrijft het zelf als ‘pure uitbuiting’. Dat is een opvallend harde uitspraak van een lokale overheid over een situatie die zich op haar eigen grondgebied afspeelt.
Toch blijft daadwerkelijk ingrijpen vooralsnog uit. Waarom de gemeente wel spreekt maar niet handelt, is niet volledig duidelijk. Dit wekt frustratie bij de bewoners en bij mensen die de situatie van buitenaf volgen.
De bewoners zelf zijn nog directer in hun woordkeuze. “Ze misbruiken ons, het zijn net pooiers”, zegt een van hen. Die vergelijking zegt veel over hoe machteloos de migranten zich voelen tegenover degenen die hen huisvesten.
Arbeidsmigranten: kwetsbaar en afhankelijk
Arbeidsmigranten in Nederland zijn vaak extra kwetsbaar. Ze kennen de taal niet altijd, weten niet goed welke rechten ze hebben en zijn soms volledig afhankelijk van hun werkgever of huisbaas voor zowel werk als woning.
Die afhankelijkheid maakt hen een gemakkelijk doelwit voor uitbuiting. Als de huisvesting en het werk in handen zijn van dezelfde partij, is de drempel om te klagen enorm hoog. Wie klaagt, riskeert alles tegelijk te verliezen.
In Rotterdam is dit probleem al langer zichtbaar. De stad telt veel arbeidsmigranten, vaak werkzaam in de logistiek, bouw of schoonmaakbranche. Goede en betaalbare huisvesting is voor hen structureel moeilijk te vinden.
Het pand: een hotel dat geen hotel meer is
Het gebouw waar de tachtig mensen verblijven, is een voormalig hotel. Het is van buiten dichtgetimmerd, wat al meteen een signaal is dat het pand niet bedoeld is als reguliere woonlocatie. Toch woont en slaapt er een grote groep mensen.
De vraag is hoe zo’n situatie kan ontstaan en blijven voortbestaan zonder dat er wordt opgetreden. Vergunningen, toezicht en handhaving lijken in dit geval te hebben gefaald.
Wat gebeurt er nu?
De druk op de gemeente Rotterdam om actie te ondernemen neemt toe nu de situatie publiek bekend is geworden. Bewoners en betrokkenen hopen dat de aandacht leidt tot een snelle aanpak van de misstanden.
Manuela en haar medebewoners wachten af. Ze willen niet weg uit Nederland, maar ze willen wel menswaardig kunnen wonen. “Ik kan hier niet leven”, zegt ze. Die zin vat samen waar het op neerkomt: dit is geen leven, het is overleven.
De vraag die overblijft, is wanneer de gemeente overgaat van woorden naar daden. En wat er met de tachtig bewoners gebeurt als het pand alsnog wordt gesloten.
