Oud-politicus Coos Huijsen is op 87-jarige leeftijd overleden. Zijn familie maakte het overlijden bekend via een persbericht. Huijsen gold naar eigen zeggen en volgens zijn naasten als de eerste openlijk homoseksuele parlementariër ter wereld.
Hij overleed thuis na een kort ziekbed, omringd door zijn echtgenoot Lank Bos. Het verlies markeert het einde van een leven dat sterk verbonden was met de Nederlandse politiek, het onderwijs en de strijd voor homo-emancipatie.
Wat moet je weten over Coos Huijsen?
- Huijsen werd in 1972 Kamerlid voor de Christelijk-Historische Unie (CHU), later opgegaan in het CDA.
- In 1976 nam hij een vrijgekomen Kamerzetel in als onafhankelijk politicus en kwam openlijk uit voor zijn homoseksualiteit.
- Bij zijn beëdiging was zijn levenspartner Lank Bos, die hij in 1973 had ontmoet, aanwezig in de Tweede Kamer.
- Na zijn politieke loopbaan werkte hij als leraar en directeur, en later als schrijver en Oranjekenner.
- In 2026 verscheen nog een herziene versie van zijn memoires over vijftig jaar homo-emancipatie.
Van leraar tot Kamerlid
Voordat Huijsen de politiek betrad, stond hij voor de klas. Hij werkte als basisschooldocent en leraar geschiedenis in Delft en Den Haag. In 1972 maakte hij de stap naar de Tweede Kamer als lid van de CHU.
Zijn partijlidmaatschap duurde slechts een halfjaar. Huijsen stapte op omdat hij het niet eens was met de beslissing van de CHU om het kabinet-Den Uyl niet te steunen. Hij koos daarmee voor zijn eigen politieke overtuiging, boven partijloyaliteit.
Historisch moment in de Tweede Kamer
In 1976 keerde hij terug in de Tweede Kamer. Als onafhankelijk politicus nam hij de vrijgekomen zetel in van CHU-Kamerlid Willem Scholten. Het was een historisch moment: bij zijn beëdiging was Lank Bos aanwezig als zijn levenspartner, en Huijsen sprak openlijk over zijn homoseksualiteit.
Eerder waren er al geruchten over zijn geaardheid, maar die had hij destijds ontkend. Zijn openbare coming-out in het parlement maakte hem uniek, niet alleen in Nederland maar wereldwijd.
In 1977 verliet hij de Tweede Kamer. Na de verkiezingen sloot hij zich aan bij de PvdA, maar voor die partij zou hij nooit meer in het parlement terugkeren.
Terug voor de klas, en daarna directeur
Na zijn politieke loopbaan koos Huijsen opnieuw voor het onderwijs. Hij werd leraar geschiedenis aan het Gerrit van der Veen College in Amsterdam-Zuid. Van 1986 tot en met 1998 was hij er ook directeur.
Naast zijn werk in het onderwijs schreef hij voor dagbladen en tijdschriften over socialisme en democratie. In de jaren tachtig en negentig publiceerde hij ook boeken, waaronder Nog is links niet verloren (1982) en Socialisme als opdracht (1986).
Promovendus en Oranjekenner
Na zijn onderwijscarrière ontpopte Huijsen zich als kenner van het koningshuis. In 2012 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam op zijn proefschrift Nederland en het verhaal van Oranje. Daarin onderzocht hij de betekenis van de Oranjes in de Nederlandse samenleving. Het boek werd genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs.
Leven lang inzet voor homo-emancipatie
Huijsen bleef zich ook buiten de politiek inzetten voor gelijke rechten. In 2007 was hij medeoprichter van Het Blauwe Fonds, een stichting die zich richtte op homo-emancipatie.
In 2016 bracht hij zijn memoires uit onder de titel Homo politicus. In 2026 verscheen een herziene versie van dat boek: Roze Draad. Strijd, succes en stilstand in vijftig jaar homo-emancipatie. Het was zijn laatste publicatie.
Een nalatenschap die niet wordt vergeten
Met het overlijden van Coos Huijsen verliest Nederland een politicus die ver voor zijn tijd uit durfde te komen voor wie hij was. Zijn openlijke coming-out in 1976 was een mijlpaal, niet alleen voor de Nederlandse politiek, maar voor de wereldwijde homo-emancipatiebeweging.
Hij laat zijn echtgenoot Lank Bos achter, zijn levenspartner van meer dan vijftig jaar.
